เรื่องสั้น "ปากกา"

posted on 14 Dec 2013 01:58 by blood-yoko

ปากกาด้ามใสยกตัวขึ้น ...ทั้ง ๆ ที่มันไม่ควรจะมีชีวิตขึ้นมาได้ แต่ด้วยพลังความปรารถนาอันแข็งกล้าของเจ้านายที่ในยามนี้เข้าสู่นิทรา เครื่องเขียนด้ามน้อยกลับคล้ายจะมีชีวิตจิตใจเป็นของตนไปเสียอย่างนั้น ตัวอักษรสีแดงเข้มทีละตัว ทีละตัว กำลังปรากฏขึ้นบนแผ่นกระดาษขาว เจ้าปากกาขีดเขียนไปเรื่อย ๆ ตัวละครโผล่มาทีละตัวตามโครงเรื่องที่เจ้านายของมันได้คิดไว้แต่ไม่สามารถถ่ายทอดออกมาเป็นคำพูด

ฉากฆาตกรรม...เลือด...เสียงกรีดร้อง...เสียงหัวเราะของฆาตกร... ทั้งหมดนี้ปากกามีชีวิตได้เขียนมันออกมาทั้งหมด ...บางทีอาจสยองขวัญเลือดสาดกว่าทีเจ้านายของมันคิดไว้เสียอีกก็เป็นได้ เจ้าปากกายังคงขีดเขียนต่อไป...

กระดาษขาวถูกเปลี่ยนให้เต็มไปด้วยสีแดงจนทั่วทั้งแผ่นดูคล้ายสีโลหิต ในขณะหญิงสาวยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียงข้างโต๊ะทำงานของเธอ ไม่ได้รับรู้แม้แต่น้อยว่ากำลังเกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้นภายในห้อง ไม่รู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกายที่ลดต่ำลง...

เรื่องราวบนแผ่นกระดาษดำเนินไปจนใกล้จบ ปากกาค่อย ๆ ตวัดช้าลง ช้าลง...หญิงสาวผู้นิทราเริ่มมีท่าทีกระสับกระส่าย ริมฝีปากบางซีดเผือด...ท้ายที่สุด เจ้าปากกาล้มลงพร้อมกับข้อความสุดท้ายที่แทบไม่มีหมึกสีแดงหลงเหลือ มีเพียงรอยกดลึกลงไปบนกระดาษเท่านั้น
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...
...

"ยัยเจ้าของบ้า หัดเติมหมึกซะบ้าง!!"

...หญิงสาวลืมตาขึ้น...เอื้อมมือไปปิดหน้าต่างที่มีพายุฝนพัดกระหน่ำอยู่ด้านนอกตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้ โดยไม่ได้สังเกตเห็นแผ่นกระดาษที่เต็มไปด้วยตัวอักษรสีแดงและกำลังปลิวออกไปตามแรงลม แล้วเธอก็ลงนอนต่อไป

ปากกาด้ามใสขยับขึ้นอีกครั้ง กดส่วนปลายลงกับพื้นโต๊ะ ขีดเขียนข้อความ(?)ลงไปอย่างอ่อนแรง

" T[]T!!!"
แล้วมันก็ล้มลงไร้ชีวิตดังเดิม...

 

 

 

ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก

//หลบสหบาทาคนอ่านค่ะ

 

ป.ล. เรื่องสั้นขนาดสั้น(มาก)ตูจัดประเภทเอง

เหอๆๆๆ

[Poem] ตัวฉัน...ในวันข้างหน้า...

posted on 02 Aug 2013 00:02 by blood-yoko in Poem directory Diary
 
 
ตัวฉัน...ในวันข้างหน้า...
ยังมีความสุขดีไหมนะ...หรือกำลังน้ำตารินไหล...
หากกำลังทุกข์...สิ่งนั้นเป็นเพราะใคร...
ยังมีคนอยู่เคียงข้างไหม...
หรืออยู่เดียวดาย..ร้องไห้เพียงลำพัง...?

1 มิถุนายน 2556
อคิรา
 
ภาพที่เก็บไว้ในเครื่อง ไม่ทราบที่มาชัดเจน
 
 

แรงบันดาลใจจากเพลง Letter Song ค่ะ

ต่อไปคือโซนเวิ่น ไม่เกี่ยวกับกลอนแต่อย่างใด

น่าแปลกนะคะที่เวลาเราชอบใครคนหนึ่งและไม่กล้าบอกออกไป

จนเมื่อเวลาผ่านไปและเราตัดใจจากเขาได้แล้ว

เราอาจได้พบกับเขาอีกด้วยความสัมพันธ์คงเดิม หรือเปลี่ยนไป

อาจได้เพียงแค่มองเขาที่มีความสุขกับใครคนอื่น

หรืออยู่ในฐานะเพื่อนที่คอยปลอบใจเมื่อเขาไม่สมหวัง

...

ฉันไม่รู้หรอกว่าพวกคุณจะเป็นเหมือนฉันหรือเปล่า

...จากความรู้สึกที่ไม่กล้าบอกออกไปเพราะกลัวตนเองจะผิดหวัง

เมื่อมาถึงตอนนี้ฉันก็ยังอยากจะบอกมันอยู่นะ

ไม่ใช่เพื่อให้เขาคนนั้นสนใจ

แต่เพื่อระบายความคิด ความรู้สึกของเราออกไปต่างหาก...

พอได้บอกออกไปแล้วคือรู้สึกโล่งไปเลย สบายใจ...ได้บอกไปซะที...

แต่อีกฝ่ายคงมึนนะคะว่า "แล้วมาบอกทำไมป่านนี้"

...นั่นสิ แล้วจะมาบอกทำไมป่านนี้ล่ะ

ฉันแค่อยากบอกเท่านั้นแหละ!! *หัวเราะ*

 

"แล้วนี่พล่ามอะไรน่ะ"

 

คุณกำลังอยากถามฉันแบบนี้ใช่มั้ยคะ...?

 
 
 
 
 
ทำไปเปิดแผนที่ดาวไป
จะสว่างคาตาอีกแล้วค่าUndecided
*ตายอยู่แถว ๆ ทางช้างเผือก*
เหตุเกิดจากการจิ้มโฟโต้เฉาะเล่นค่ะ จิ้มไปจิ้มมากลายเป็นฮาวทูไปซะงั้น
 
 
1. New file ขึ้นมาใหม่ซะ แล้วตั้งค่า Foreground & Background ตามนี้
 
2. Filter > Add Noise
 
3. ตั้งค่าตามนี้ ค่า Amount จะมีผลต่อความวิ้ง ๆ ถ้าค่าน้อยก็ยิ่งจืดจาง(?)
 
4. ออกมาเหมือนจอทีวีเจ๊ง...
 
5. Filter > Noise > Median
 
6. ค่า Redius ที่แนะนำว่าฟินคือระหว่าง 10 - 13
 
7. ออกมาลาย ๆ แบบนี้...
 
8. ตั้งค่าเลเยอร์โหมดเป็น Color
 
9. เลือกเครื่องมือ Gradient Tool
 
10. เลือกสีฟิน ๆ (?)
ถ้าไม่มีก็ไปหาโหลด ถ้าขี้เกียจโหลด ตั้งค่า Foreground & Background เองซะ
 
11. ลากไปตามใจก็จะได้วิ้ง ๆ เช่นนี้
จบ =w=
 
 
 
 
ป.ล. บล็อกแหกค่ะ ขี้เกียจแก้ค่ะ Foot in mouth

ลองแต่งรูปเล่นใน PS

posted on 26 Jul 2013 02:17 by blood-yoko in CG
.
 
 
 
 
ขวาล่างคือหน้าจริง+เมคอัพ(หน้ากากแป้ง?)เพิ่มแสงนิดหน่อย ขี้เกียจรีทัชอย่างอื่นเพิ่ม...

Recommend

Tags