กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...

มีเจ้าหญิงองค์หนึ่งนามว่าซินเดอเรลล่า เธอมีแม่เลี้ยงหนึ่งคนคือราชินีใจร้ายซึ่งลอบปลงพระชนม์พระราชาและขึ้นครองเมืองแทน

ราชินีใจร้ายนั้นมีจิตริษยาซินเดอเรลล่าเนื่องจากเธอทั้งสาวทั้งสวย อีกทั้งยังมีผิวขาวปานหิมะ ต่างกับองค์ราชินียิ่งนัก นางจึงพยายามวางแผนทำร้ายซินเดอเรลล่าด้วยสารพัดวิธีการ แต่กลับไม่เคยสำเร็จ

วันหนึ่ง ซินเดอเรลล่าได้แอบขึ้นไปเที่ยวบนหอคอยร้างในเขตพระราชวัง เธอได้พบเครื่องปั่นด้ายเก่า ๆ อยู่บนนั้น ด้วยความสนใจ ซินเดอเรลล่าทดลองปั่นด้ายเล่นอย่างสนุกสนาน  ทันใดนั้นเอง! ซินเดอเรลล่าถูกเสี้ยนไม้แถว ๆ นั้นแทงเข้าที่ปลายนิ้ว ทำให้เธอหลับไปในทันทีโดยไม่ทราบสาเหตุและไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมา

นับตั้งแต่นั้น ไม่มีใครได้พบเห็นซินเดอเรลล่าอีก และนับว่าเป็นโอกาสอันดีของราชินีใจร้าย นางปล่อยข่าวลือไปทั่วอาณาจักรว่าซินเดอเรลล่าหนีตามทหารมหาดเล็กหน้าตำหนักไป และออกกฏห้ามไม่ให้ผู้ใดเอ่ยถึงซินเดอเรลล่า ให้ทำเสมือนเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่...

 

...หลายร้อยปีผ่านไป...(ไวโคตร...)

อาณาจักรนั้นล่มสลาย กลายเป็นซากเมืองร้างที่อยู่กลางป่า ไม่มีใครจดจำ ไม่มีใครรู้จัก

...ร่างของซินเดอเรลล่าก็ยังคงอยู่บนหอคอยนั้น ...เธอกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราที่รอคอยใครบางคนมาคลายคำสาปให้...

และแล้ว...วันหนึ่งเธอก็ตื่นขึ้นมาจากการนิทราอันแสนยาวนาน...

...ไม่ใช่เพราะมีเจ้าชายรูปงามมาจุมพิต...ไม่ใช่นางฟ้าองค์ใดมาคลายคำสาป...เธอฟื้นขึ้นมาได้เพราะมีหนูอดโซตัวหนึ่งผ่านมา มันงับเข้าที่นิ้วของเธอ ทำให้เสี้ยนที่ฝังอยู่หลุดออก...คำสาปจึงหมดไป...

ซินเดอเรลล่ายังคงมีรูปร่างหน้าตาเช่นเดิมแม้กาลเวลาจะผ่านไปเนิ่นนาน เว้นแต่เพียงผมที่ยาวขึ้นมาก...ยาวจนสามารถปล่อยผมจากระเบียงหอคอย...ยาวลงไปจนถึงพื้นเบื้องล่าง

เธอพยายามหาหนทางที่จะลงไปจากหอคอย...บัดนี้ มีเพียงทางเดียวที่จะลงไปได้คือการออกไปทางระเบียง...เนื่องจากประตูที่เคยเป็นทางเข้าขึ้นสนิมจนเปิดไม่ออก - -''

 

และแล้ว ก็เหมือนกับปาฏิหาริย์ มีนายพรานคนหนึ่งเดินทางผ่านมา เขากำลังตามหาบ้านคุณยายของเด็กหญิงคนหนึ่งที่นอนป่วยอยู่

ซินเดอเรลล่าตะโกนเรียกนายพรานด้วยเสียงอันไพเราะทำให้นายพรานตกหลุมรักเธอทันที เขาปีนขึ้นไปหาซินเดอเรลล่าโดยอาศัยเส้นผมที่ยาวสลวยนั้น ทั้งสองคิดหาวิธีที่จะลงไปจากที่นั่น...ด้วยความปราดเปรื่องของนายพราน เขามัดปลายผมของซินเดอเรลล่ากับขอบระเบียงแล้วแล้วให้เธอโรยตัวลงไป

แต่แท้ที่จริงแล้ว ซินเดอเรลล่าไม่ได้มีใจรักนายพรานเลยแม้แต่น้อย เมื่อเธอลงมาถึงพื้น ก็ใช้สกิล(?)กระตุกปลายผมที่พันอยู่ด้านบนให้หลุดลงมา ปล่อยให้นายพรานอยู่บนหอคอยโดยไร้ทางออก

น่าแปลกที่เธอรู้สึกหิว ทั้ง ๆ ที่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เธอยังมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องทานอาหาร

ทันใดนั้น ซินเดอเรลล่าก็หันไปพบกับกระเช้าแอปเปิ้ลที่คาดว่าจะเป็นของนายพรานโดยที่ภายในนั้นนอกจากจะมีแอปเปิ้ลแล้ว ยังมีชุดหนังสีแดงสุดเซ็กซี่(?)อยู่อีกด้วย  ซินเดอเรลล่าไม่รอช้า หยิบแอปเปิ้ลสีแดงนั้นมากัดโดยไม่แคร์สื่อ(เพราะไม่มีสื่อให้แคร์) ...ครู่เดียวเธอก็ยกมือกุมลำคอและล้มฟาดลงไปกับพื้น...นี่คงเป็นชะตากรรมที่นางเอกจะสลบแล้วสลบอีก...

 

ทันใดนั้น ก็มีคนแคระเจ็ดคนคนเดินร้องเพลงผ่านมา เมื่อคนแคระเห็นร่างของหญิงสาว พวกเขาตกใจมาก แล้วปรึกษากันหาทางช่วยเหลือ  คนแคระที่อายุน้อยที่สุดเสนอขึ้นมาว่า ให้ช่วยกันพาเธอไปยังเมืองที่อยู่ใกล้ ๆ เพื่อหาหมอรักษา พวกเขาเดินทางต่ออย่างรวดเร็ว

กลุ่มคนแคระพาร่างของซินเดอเรลล่าไปยังเมืองนั้น น่ายินดียิ่งนักที่พวกเขาได้พบกับหมอหญิงแห่งราชสำนัก(?)ที่ออกมาหาซื้อสมุนไพรเข้าพอดี คนแคระเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง หมอหญิงจึงตกลงที่จะช่วยรักษาโดยมีเงื่อนไขบางอย่างที่จะบอกกับตัวซินเดอเรลล่าเมื่อเธอฟื้นขึ้นมาแล้ว

หมอหญิงไม่รอช้า นางยกซินเดอเรลล่าขึ้นพาดกับโต๊ะ แล้วทุบหลังเธออย่างแรง ซินเดอเรลล่ากระอักออกมา...แต่ไม่ใช่เลือด...ไม่ใช่ยาพิษ เป็นแอปเปิ้ลชิ้นใหญ่(มาก) ...ที่จริงแล้ว...เธอสลบไปเพราะแอปเปิ้ลติดคอต่างหาก...

หมอหญิงบอกกับซินเดอเรลล่าว่า การรักษาของนางต้องมีสิ่งตอบแทน นางขอเสียงอันไพเราะของซินเดอเรลล่าไป ...มิเช่นนั้นจะใช้ยาสั่ง(?)ทำให้เธอสลบไปตลอดกาล  ซินเดอเรลล่าจำใจมอบเสียงของเธอให้กับหมอหญิง เพื่อแลกกับการได้มีชีวิตอยู่ต่อไป

 

เมื่อได้เสียงของซินเดอเรลล่ามาแล้ว หมอหญิงจึงไปหาเจ้าชายที่นางหลงรักอยู่

"องค์ชาย ข้ารักท่าน ข้ารักท่านมานานแล้ว..." นางพูดเช่นนั้น แต่เจ้าชายปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

"ขอโทษด้วย ข้ารับรักเจ้าไม่ได้หรอก เพราะข้าเป็นเกย์" เจ้าชายเอ่ยขึ้นพร้อมกับมีออร่าสีม่วงปิ๊ง ๆ (?) แผ่ออกมาเป็นฉากหลัง

หมอหญิงผิดหวังมากที่ถูกปฏิเสธ ด้วยความเสียใจ นางกลายร่างเป็นฟองคลื่นไหลลงคูเมือง(?)ไป

ทางด้านเจ้าชาย เมื่อเปิดเผยตัวตน(?)แล้ว พระองค์หันไปพบกับคนแคระทั้งเจ็ด พระองค์ตกหลุมรักในความโชตะ(?)นั้นทันที เจ้าชายวางแผนหลอกล่อให้คนแคระมาพักค้างแรมในพระราชวังได้เป็นผลสำเร็จ

คืนนั้น... เหล่าคนแคระต่างก็ต้องตกใจ เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนเองถูกจับขึงพืด(?)กับผนัง ...ความจริงจึงเปิดเผย นอกจากเจ้าชายจะชอบเพศเดียวกันแล้ว พระองค์ยังเป็นพวกโดะเอสอีกด้วย =w=b

เจ้าชายใช้ความเอสทำให้คนแคระลุ่มหลงจนยอมเป็นสมาชิกในฮาเร็มของพระองค์  นอกจากนี้ คนแคระยังได้บอกกับเจ้าชายว่า บนหอคอยร้างกลางป่านั้นมีนายพรานอยู่ ซึ่งพวกเขาไม่สามารถช่วยพาลงมาได้

วันรุ่งขึ้น เจ้าชายจึงนำขบวนคนแคระทั้งเจ็ด พาไปยังหอคอยร้าง พวกเขาต่อบันไดไม้ไผ่(- -'') ขึ้นไปรับนายพรานลงมา และพากันกลับเมือง ...น่าแปลก... ที่นายพรานไม่ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย...

คืนนั้น(อีกละ)...นายพรานได้ทำให้ทุกคนรู้ว่า เขาเป็นเคะราชินี อีกทั้งยังมาโซฯ เข้ากับเจ้าชายได้อย่างดีเยี่ยม

เจ้าชายจึงมีความสุขกับฮาเร็มของพระองค์ไปจนสิ้นอายุขัย(?)

 

--------------------------------------------------------------------------------

นิทานเรื่องนี้...จบลงอย่างซาบซึ้งตรึงใจสาววายยิ่งนัก...

อย่าถามว่าข้อคิดที่ได้คืออะไร...เพราะคนแต่งเองก็ยังมึน

 

เอาเป็นว่า Happy Ending ละกัน

เนอะ...

ป.ล. แล้วซินหายไปไหนวะครับ...

Comment

Comment:

Tweet

@korinochan ด้วยความยินดีอย่างยิ่งค่ะ!!
แหะ ๆ ปลื้มอ่ะ

#6 By Mikatsuki★Yoru on 2013-01-07 22:19

งั้นขออนุญาตเอาไปวาดนะคะ แล้วจะให้เครดิตค่ะ * *

#5 By Hope# on 2013-01-05 01:16

@korinochan  ไม่สามารถค่ะ sad smile
จขบ. เป็นสายเขียนน่ะ วาดนี่ไม่ไหว...

#4 By Mikatsuki★Yoru on 2013-01-04 01:36

อยากเห็นหน้านายพราน เจ้าชายและคนแคระยิ่งนัก..
Hot! Hot!

#3 By Hope# on 2013-01-02 22:59

ตอนแต่งนีคือนอนอยู่ แล้วหัวเราะจนจุกsad smile

#2 By Mikatsuki★Yoru on 2012-12-21 17:32

( ´ _ ゝ `)♥
*นั่งอ่านซ้ำสิบรอบ เงิบสิบเที่ยว* (ฮา)

#1 By HOSHI (103.7.57.18|171.5.19.147) on 2012-12-21 17:19

Recommend

Tags